sobota, 30 listopada 2013

ucieczki / zaginięcia Kumpla

Ostatnimi czasy, Kumpel dostarcza mi sporo wrażeń.
Sobota była dla Kumpla ciężka, bo sporo czasu był sam, a spacery krótsze niż zwykle – mieliśmy strasznie napięty grafik…
W niedzielę rano byliśmy na spacerze w lesie i kiedy już wracaliśmy, nie mogliśmy się go dowołać. Kiedy gdzieś razem idziemy, nie wymagamy od Niego żeby cały czas był na widoku. Spacer, to Jego czas, więc biega po krzakach, wącha itp. Staliśmy tak, wołając, dobre 10 minut. Później mój mąż poszedł Go szukać, a ja czekałam z dziećmi przy samochodzie. Po kolejnych 15 minutach, mąż go znalazł. W miejscu, gdzie mnie by nawet do głowy nie przyszło, żeby tam szukać… Mąż postanowił przejść naszą zwyczajową trasę. Tego dnia znacznie ją skróciliśmy, a Kumpel znalazł się w miejscu, gdzie w ogóle tego dnia nie byliśmy. Faktem jest, że gdybyśmy szli tak jak zawsze – dotarlibyśmy tam. Tyle, że do głowy mi nie przyszło żeby kontynuować spacer bez psa. Tym bardziej, że przecież już wracaliśmy…
We wtorek wieczorem mój syn miał gorączkę, więc od środy chłopcy nie chodzili do przedszkola. W związku z tym, spacery nie trwały po 60, tylko po 40 minut – bałam się na dłużej chłopców zostawić samych w domu.
Wczoraj, w trakcie popołudniowego spaceru, kiedy już wracaliśmy do domu, widziałam, że Kumpel idzie z nosem przy ziemi. Wyraźnie po jakimś śladzie. Nie zwróciłam na to szczególnej uwagi, bo robi tak na każdym spacerze. Niestety, kiedy po 2 minutach zawołałam – nie przyszedł. Stałam tak i wołałam 15 minut. Szczerze mówiąc, czułam się jeszcze gorzej niż w niedzielę. Byłam w mieście. Żeby dojść do domu, trzeba przejść przez ruchliwą ulicę. W domu, od godziny dzieci same w domu. Powinnam już wracać. Powinnam też odnaleźć Kumpla, a raczej poczekać, aż On znajdzie mnie. Tylko gdzie On jest? A może wrócił do domu? Drogę przecież zna… No tak, ale tutaj widział mnie po raz ostatni, więc tutaj powinien mnie szukać. Jeśli zostanę, to nie wiem jak długo jeszcze będę czekać (a dzieci w domu same…). Jeśli pójdę w kierunku domu (sprawdzić czy jakiś samochód go nie potrącił), to zostawię świeży ślad przy ulicy, czym zwiększę ryzyko, że wpadnie pod samochód (jeśli do domu nie poszedł) itd. Jedna, wielka gonitwa myśli. Po tych niekończących się 15 minutach, przyszedł. Od strony domu. Kiedy mnie zobaczył – położył się. Nie miał chyba już siły do mnie podejść. Byliśmy na polnej drodze. Nie wstał nawet kiedy samochód przejeżdżał kilka centymetrów od Niego.
Wracając do domu, robił sobie odpoczynki – kładł się w każdej kałuży, jaką mijaliśmy.
Na wieczornym spacerze też pobiegł po śladzie kota i wrócił po 10 minutach…

Dobrze, że dzieci mam już zdrowe, więc niebawem wszystko powinno wrócić do normy.

czwartek, 28 listopada 2013

dobra hodowla to podstawa

Pierwsze tygodnie życia są najważniejszym momentem psiego życia – kształtują szczeniaka.
Jeżeli hodowca właściwie przeprowadzi socjalizację, a osoba kupująca psa dokończy dzieła i odpowiednio zadba o szczeniaka – młody wyrośnie na pewnego siebie, stabilnego emocjonalnie psa. Będzie on odporny psychicznie, co oznacza, że późniejsze, nawet trudne przeżycia, nie wpłyną na niego negatywnie (lub wpłyną w niewielkim stopniu lub na krótki okres czasu).
Jeśli natomiast szczenię będzie żyło w klatce ustawionej w stodole przez pierwsze 4 miesiące życia, to praktycznie nie ma szans na to, żeby było w stanie czuć się bezpiecznie w mieście.
Im młodszy pies, tym większy wpływ będą miały na niego wszystkie zdarzenia.
Załóżmy, że Azor jest psem, który wyrósł w świetnej hodowli. Później trafił do odpowiedzialnego opiekuna, który właściwie zadbał o socjalizację. Pech chce, że Azor zostaje potrącony przez samochód/ dostaje porządnego kopniaka od pijanego mężczyzny / zostaje trafiony kamieniem wystrzelonym z procy itp.
Jeżeli zdarzenie to będzie miało miejsce np. w 10 tygodniu życia, to:
- jeśli od razu opiekun zajmie się sprawą – ma szansę wyprowadzić psa z problemu,
- jeśli zamiast przepracować problem, będzie się nad psem tylko rozczulał – Azor do końca życia będzie się borykał z problemem (trudno przewidzieć jak to się będzie objawiało. Może np. uciekać w popłochu na widok samochodu / będzie bał się nieznajomych ludzi lub mężczyzn, albo – jeśli był kopnięty po zmroku – może nie chcieć wychodzić na wieczorne spacery / może nie chcieć chodzić w miejsce, w którym został trafiony kamieniem, może być ogólnie niespokojny, może nie chcieć wychodzić z domu itp.)
Jeżeli zdarzenie to będzie miało miejsce, kiedy Azor będzie miał np. 8 lat, to prawdopodobnie przez kilka dni będzie dochodził do siebie, ale później wszystko wróci do normy.
Dlaczego tak się dzieje?
Pies na początku życia uczy się jaki jest świat: bezpieczny, czy wrogi; czy ludzie/inne psy/samochody itp. stanowią zagrożenie; czy różne dźwięki zapowiadają kłopoty itd.
Ważna rzecz: pies uczy się świata do około 12 tygodnia życia. Jeśli czegoś nie poznał do tego czasu – będzie się tego z dużym prawdopodobieństwem bał.
Na początku życia wszystko, co dobre lub neutralne – zapamiętywane jest jako bezpieczne. Można powiedzieć, że na początku życia, szczeniak jest otwarty na świat i wszystko bierze za dobrą monetę. Im jest starszy – tym robi się ostrożniejszy. Na początku wygrywa ciekawość, później – obawa przed nieznanym. U ludzi jest podobnie J
Dlatego właśnie tak ważne jest skąd bierzemy szczeniaka.
Z mojego punktu widzenia, naprawdę mało istotne jest to, czy pies ma rodowód (niestety jest masa psów czystej krwi, nieodwracalnie spaczonych przez nieodpowiedzialnych hodowców, dla których liczy się tylko wygląd. Wiem co mówię – sporo miałam rodowodowych pacjentów…) Dla mnie, hodowca jest dobry, jeśli zapewni psu odpowiednią opiekę i właściwą socjalizację.
Tak jak już kiedyś pisałam: nigdy nie powinniśmy kupować psa, jeżeli nie widzieliśmy w jakich warunkach żył przez pierwsze tygodnie życia. Tym bardziej, nie powinniśmy kupować psa z hodowli „klatkowej”. Nie tylko dlatego, że ładujemy się w psa problemowego, ale przede wszystkim dlatego, żeby nie popierać złego traktowania szczeniąt. Jeśli hodowca „klatkowy” nie sprzeda przez rok żadnego szczeniaka – zamknie hodowlę i nie będzie „produkował” kolejnych psów skazanych na życie w ciągłym strachu, albo też zacznie właściwie dbać o szczenięta.
Następnym razem napiszę kilka przykładów – jak hodowla wpływa na konkretne zachowania psa.


Dodam jeszcze, że często psy wzięte ze schroniska, okazują się „lepsze psychicznie”, jeśli tak się mogę wyrazić, od psów z tzw. „dobrych hodowli”, co to mają championów wystawowych…

wtorek, 26 listopada 2013

jeszcze o socjalizacji

Zanim napiszę o tym jak ważne są pierwsze tygodnie życia, chciałam napisać jeszcze kilka słów o socjalizacji.
Tak naprawdę, to socjalizacją nazywamy uczenie się wchodzenia w poprawne interakcje społeczne z innymi żywymi istotami. Jednak w użyciu potocznym, jest to zaznajamianie szczeniaka z otaczającym go światem. Tak więc, jeśli chcemy używać właściwych terminów, to pokazywanie psu nowych miejsc, czy też zapoznawanie go z dziwnymi dźwiękami, nie jest socjalizacją, a dostarczaniem rozmaitych bodźców.
Niewłaściwe będzie więc określenie, że jakiś pies jest „przesocjalizowany”. Może zostać natomiast „przebodźcowany” i to się niestety zdarza.
Bywają opiekunowie, którzy mocno wzięli sobie do serca porady specjalistów, że szczeniakowi trzeba dostarczyć jak najwięcej bodźców w pierwszych tygodniach życia. Kiedy taki przewodnik odbiera psiaka od hodowcy, dajmy na to, w wieku 8 tygodni, to zdając sobie sprawę, że ma niewiele czasu (zwykle mówi się, że do 12 tygodnia, choć są tutaj pewne różnice: np. u owczarka niemieckiego będzie to 10 tygodni, a u labradora 14, jeśli dobrze pamiętam). Bierze się więc ostro do roboty, chcąc właściwie przygotować swojego psiaka do życia w naszym świecie. Zabiera więc go ze sobą do jakiejś galerii, na zakupy do hipermarketu, na rynek itp. Wszędzie tam, gdzie może spotkać bardzo dużo ludzi, bardzo dużo psów, gdzie szczenię usłyszy jak najwięcej dźwięków itp.
Jaki będzie efekt? Niestety odwrotny do zamierzonego: szczenię wyrośnie na psa bojaźliwego.
Dlaczego? Ano dlatego, że zostało właśnie „przebodźcowane”, czyli że dostarczono mu zbyt dużo zbyt mocnych bodźców.
Oswajanie z bodźcami jest dobre, ale w umiarze (szczenię potrzebuje dużo snu, musi mieć czas na odpoczynek, ukojenie nerwów, jego mózg musi „przepracować” to, z czym szczeniak zetknął się danego dnia).
Druga sprawa: bodźce nie mogą być zbyt silne. Jeśli np. chcemy, żeby nasz szczeniak nie bał się petard – nie możemy strzelać przy nim z pistoletu na kapiszony. Nie oswoi się tak z dźwiękiem. Będzie przerażony! Bodźce muszą być dostarczane z umiarem. Można np. znaleźć na YouTube różne dźwięki i puszczać je szczeniakowi. Tyle, że na początku, puszczamy je cichutko – tak żeby szczeniaka nie przestraszyć. Później, możemy stopniowo, po malutku puszczać te same dźwięki coraz głośniej.
Podobnie ma się sprawa z poznawaniem ludzi. Pisałam, że można psiaka zabrać na parking przed hipermarketem. Na parking, nie do hipermarketu. Na parkingu nie ma aż takiego tłumu jak w środku. Nie ma też mocnego, sztucznego światła, muzyki, tylu zapachów, jest ciszej i spokojniej.
Jeśli przedstawiamy szczeniakowi kolejne osoby, to świetnie. Jednak kiepskim pomysłem jest zabieranie go w dziki tłum, gdzie mogą go zdeptać. Nawet jeśli będziemy trzymać psiaka na rękach, to w tłumie nie będzie się dobrze czuł. Tak samo jak my czujemy się mało komfortowo np. w zatłoczonym tramwaju. Takie przeżycie wywoła w szczeniaku odczucia negatywne, a więc i efekt będzie odwrotny do zamierzonego. Żeby psiak oswajał się z bodźcami – muszą być one neutralne lub pozytywne: np. spotykane osoby nie zwracają na psa uwagi, lub zachowują się przyjaźnie. W trakcie tych spotkań pies nie może odczuwać lęku.
Możemy prosić spotkanych ludzi żeby podali naszemu szczeniakowi jakiś smakołyk, ale nie powinniśmy pozwalać każdemu po kolei żeby brał psiaka na ręce i go przytulał. My też nie mielibyśmy ochoty żeby przytulali nas obcy ludzie, prawda? Co innego, gdyby każdy dawał nam po 5 złotych. To by było ok J Dla szczeniaka podobnie: miłe słowo albo smakołyk jest ok, ale branie na ręce – nie koniecznie.
To tak dla uzupełnienia tematu socjalizacji i dostarczania bodźców.

Następnym razem o tych „zaległych” pierwszych tygodniach życia, jeszcze u hodowcy.

sobota, 23 listopada 2013

kwarantanna poszczepienna a socjalizacja

Kwarantanna poszczepienna niestety stoi w konflikcie z socjalizacją.
W początkowym okresie życia bardzo ważne jest żeby szczeniak poznał świat. Jeśli do 10-12 tygodnia pozna inne zwierzęta, różnych ludzi i miejsca, oswoi się z rozmaitymi dźwiękami – w przyszłości będzie zrównoważonym, pewnym siebie psem, odpornym (w znacznym stopniu) na wszelkiego rodzaju fobie.
Problem polega na tym, że na najważniejszy okres rozwoju psychicznego przypada kwarantanna poszczepienna. Lekarze weterynarii radzą, żeby do jej zakończenia, szczeniak nie wychodził z domu, bo może zarazić się którąś z groźnych chorób i przedwcześnie zakończyć swój żywot.
Tyle tylko, że żeby w 100% zabezpieczyć szczeniaka przed zarazkami, wracając do domu powinniśmy odkażać buty w gaszonym wapnie… Bo na butach też możemy przecież coś przynieść…
Tak więc, po rozmowie ze mną, ludzie mają mętlik w głowie: jeden specjalista radzi żeby pokazywać szczeniakowi świat, a drugi – żeby nie wychodził z mieszkania.
Rzeczywiście, to trudny dylemat. Co ważniejsze: zdrowie fizyczne, czy psychiczne? Jak to pogodzić?
Na początek napiszę, że kiedy byłam dzieckiem, nasza suka miała młode: 7 szczeniaków. Wszystkie wychodziły na spacery razem z matką (do parku, do którego przychodziły wszystkie psy z osiedla) od mniej więcej 5 tygodnia. Nie zachorował ani jeden. Oczywiście, nie jest to dowodem na to, że żaden szczeniak niczego nie złapie. Dowodzi jednak tego, że zabranie szczeniaka na dwór nie jest równoznaczne ze skazaniem go na pewną śmierć.
Gdyby ktoś mi kazał wybierać między zdrowiem psychicznym a fizycznym (wliczając w to ryzyko śmierci), wybrałabym to pierwsze. Zarówno dla siebie, jak i dla moich dzieci czy psów. Dlaczego? Bo życie w ciągłym lęku i stresie wydaje mi się przerażające. Gdyby każde wyjście z domu (dożywotnio) miało być dla mnie traumą, to chyba wolałabym nie żyć.
Na szczęście ze szczeniakiem wybór nie jest aż tak tragiczny: wyjście z domu nie oznacza, że szczeniak się czymś zarazi – o tym warto pamiętać i nie panikować.
Żeby zmniejszyć ryzyko zachorowania, można zabierać psa w miejsca, gdzie nie ma (lub jest niewiele) innych psów. Może to być ogród znajomych, las na obrzeżach miasta (ryzyko wścieklizny, wiem), parking pod hipermarketem, mieszkanie sąsiada, wulkanizator, dentysta (jeśli się zgodzi) i każde inne miejsce jakie nam przyjdzie do głowy. Generalnie rzecz biorąc, ludzie lubią szczeniaki i wiele miejsc, do których psom wchodzić nie wolno, stanie otworem przed naszym słodkim maluszkiem. Jeśli piesek jest lekki – można go zabierać na spacer na rękach. Tak też widzi i słyszy. Tak też poznaje świat i uczy się go.
Jeśli chcemy mieć fajnego, zrównoważonego psa, to należy zadbać przede wszystkim o jego socjalizację. W życiu psa nie ma nic ważniejszego. No, może nie liczyć przeżyć z pierwszych tygodni życia – tych, które spędził z matką i rodzeństwem u hodowcy.

Ale o tym – następnym razem J

czwartek, 21 listopada 2013

problemy toaletowe - cz.2

Problemy „toaletowe” – cz.2 (mata i gazeta)
 Zgodnie z zapowiedzią, dzisiaj trochę o macie/gazecie jako psim nocniku.
Można powiedzieć, że jestem leniem, albo może perfekcjonistką – zależy od punktu widzenia. Leniem dlatego, że nie lubię sobie dokładać roboty. Perfekcjonistką, bo nie lubię półśrodków.
Dlatego właśnie nie bardzo podoba mi się pomysł, żeby uczyć szczeniaka załatwiania się na macie czy gazecie. Jak dla mnie, jest to dokładanie sobie roboty, bo najpierw wkładamy masę trudu żeby przekonać szczeniaka do załatwiania potrzeb na gazetę, a później dokładamy jeszcze więcej wysiłku, żeby przekonać go do załatwiania się na zewnątrz. Robimy małemu wodę z mózgu, bo najpierw chcemy jednego, a później drugiego. Dawno temu, kiedy jeszcze byłam dzieckiem, znaliśmy psa, którego nauczono załatwiania się na gazetę. Zdarzało się, że psiak wdrapywał się na kanapę, bo tam akurat ktoś zostawił gazetę… Gorsze jednak było to, że kiedy przyszedł czas na spacery, a ludzie (z dużym trudem) nauczyli się, żeby gazety zostawiać gdzieś bardzo wysoko, psiak po wyjściu z domu rozpaczliwie szukał na ulicy jakiejś gazety… Żal im było psa, więc przez jakiś czas zabierali gazety ze sobą. Bardzo dużo czasu upłynęło zanim pies zrozumiał, że zmieniły się zasady gry i gazeta nie jest konieczna.
Ile psiak się namęczył, to jego.
Na szczęście niewiele psów przeżywa zmianę aż tak źle, ale dla każdego jest ona dość trudna do zrozumienia. Wiele psów, u których kwarantanna się przeciągnęła, załatwia się dopiero po powrocie do domu i trzeba zainwestować naprawdę ogromną ilość czasu i trudu żeby to zmienić.
Po co więc dokładać sobie roboty? Czy nie lepiej od razu uczyć psa załatwiania się na dworze?
Technika jest bardzo prosta: kiedy szczenię się budzi – natychmiast wynosimy je na dwór (niestety nie ma czasu na zakładanie butów i kurtki, ale wystarczy wynieść psiaka dosłownie na moment – tylko po to, żeby się załatwił). Szczenię oczywiście nie załatwia swoich potrzeb tylko po drzemce. Przez resztę dnia obserwujemy malucha i kiedy zaczyna wąchać w poszukiwaniu dogodnego miejsca, natychmiast łapiemy go i wynosimy.
Zdaję sobie sprawę, że nie jest to takie łatwe (bo np. wszyscy chodzą do pracy), ale przecież w ten sam sposób uczymy szczeniaka załatwiania się na gazecie! Cała różnica jest taka, że zamiast na gazetę – wynosimy go na dwór.
Można powiedzieć, że jak już szczenię nauczy się załatwiać na gazetę, to będzie z niej korzystał kiedy ludzi nie ma w domu i dzięki temu po powrocie nie będzie trzeba sprzątać. Coś w tym jest. Tyle, że kiedyś zabierzemy mu gazetę. I co wtedy? Wpadki też się będą zdarzały. Tyle tylko, że psiak będzie starszy i większy, a więc i „prezenty” będą większe.
Jak dla mnie, gazeta jest tylko dodatkową robotą, a sprzątania podłogi i tak przy szczeniaku nie unikniemy. Możemy ewentualnie rozłożyć to na etapy. Pierwszy: zanim nauczy się załatwiać na gazetę/matę i drugi: kiedy postanowimy zrezygnować z gazety/maty.
Dodać należy, że łatwiej jest nauczyć psa załatwiania się na dworze, niż na gazecie. Dlaczego? Ano dlatego, że pies (jako z natury czyste stworzenie), kiedy podrasta, to sam z siebie stara się załatwiać poza domem, a koncepcja gazety jest dla niego dosyć trudna do pojęcia.
Jeżeli już ktoś chce stosować gazety czy podkłady, to nie powinien robić czegoś w rodzaju „psiego kącika”, gdzie jest legowisko, miski i gazeta. Taki układ jest z góry skazany na niepowodzenie – kto chciałby mieć kibelek w kuchni czy sypialni? Nikt! Pies też nie!
Druga sprawa: człowiek praktyczny zwykle kładzie gazetę tam, gdzie najłatwiej będzie mu posprzątać, gdyby szczeniak nie trafił dokładnie tam, gdzie powinien (czytaj: gdzie człowiek oczekuje, żeby trafił). Dlatego właśnie gazety są najczęściej układane w kuchni lub przedpokoju – na kafelkach lub panelach. Niestety, z psiego punktu widzenia jest to kiepski wybór: w kuchni jest jedzenie (o zestawieniu toalety z kuchnią już pisałam). W przedpokoju natomiast często kręcą się ludzie, a pies (zwłaszcza troszkę starszy), potrzebuje odrobiny spokoju żeby się skupić.
Dodatkowym minusem gazety w kuchni i przedpokoju jest powierzchnia: kafelki i panele są śliskie i łapki się rozjeżdżają. Kiedy szczeniak nie stanie czterema łapami na gazecie – ta może odjechać, a to nic przyjemnego i zostanie to zapamiętane (co jeszcze bardziej utrudni dalszą naukę załatwiania się na gazetę).
Co w takim razie zrobi pies? Pójdzie załatwić się na dywan. Tam można wygodnie stanąć, bez ryzyka upadku. To nie przez złośliwość psy załatwiają się na dywan (a w razie jego braku, bywa że na łóżko opiekunów). Tak jest po prostu wygodniej!

P.S. Wiem, że kwarantanna, szczepienia, a weterynarz powiedział…

Ale o tym – następnym razem J

wtorek, 19 listopada 2013

problemy "toaletowe" - cz.1

Tak jak obiecałam, dzisiaj będzie o problemach toaletowych.
Dawniej były sposoby typu: bicie szczeniaka gazetą lub wkładania psiego nosa w odchody, żeby zrozumiał, że źle zrobił.
Dzisiaj na szczęście odeszły do lamusa, ale niestety w dalszym ciągu słyszę od wielu ludzi pytania dotyczące tych metod, a więc 2 słowa o nich – dlaczego są do niczego.
Powiedzmy szczerze: załatwianie potrzeb fizjologicznych jest absolutnie normalne, zarówno u ludzi, jak i u psów. Jedyna różnica jest taka, że ludzie wymyślili sobie toalety. Uznajemy, że psy mają się załatwiać na dworze. One też są tego zdania. Nasze dzieci też załatwiają swoje potrzeby w toalecie i też nie mają nic przeciwko temu. Jedna rzecz: zarówno dzieci, jak i szczenięta, potrzebują CZASU żeby się tego nauczyć. To wszystko. Zadziwiające, że ludzie wiedzą, że biciem gazetą nie zmuszą niemowlaka do robienia siku na nocnik (nie mówiąc już o wsadzaniu dziecięcych nosów w kupę), a jednocześnie uważają, że czegokolwiek w taki sposób nauczą psie dziecko. Porównanie wydaje się absurdalne, prawda? Ale przecież schemat jest ten sam. Kiedy dziecko (ludzkie czy psie), zaczyna pojmować o co chodzi, to czasem udaje mu się załatwić tam, gdzie należy, a czasem nie. Przy jednym i drugim maluchu potrzebny jest czas i pochwała – małe należy motywować i wskazywać, czego od niego oczekujemy. I czekać na efekty. Tyle.
Dodam, że z psami idzie to znacznie szybciej, bo przecież 2-letni pies raczej już nie załatwia się w mieszkaniu. Mój syn w tym wieku już dobrze wiedział do czego jest toaleta i biegał bez pieluchy, ale kiedy chciał zrobić kupę, przynosił mi pieluchę i domagał się żeby mu ją założyć… Nie wiem dlaczego, ale najwygodniej mu było na stojąco, co na toalecie było raczej niemożliwe…
Jeśli chodzi o dawne metody: jeżeli karcimy szczeniaka, za załatwianie się w domu, to możemy osiągnąć 2 rzeczy: po pierwsze pies zacznie się nas bać (nie robi przecież nic złego, bo jak już napisałam: załatwianie potrzeb fizjologicznych jest czymś całkowicie naturalnym. Tak więc szczeniak pojęcia nie ma o co nam chodzi). Uczy się jedynie, że człowiek bywa czasami agresywny. Druga rzecz: jeśli psina zauważy, że człowiek jest agresywny, kiedy robi się siku, to zacznie się chować. Wtedy ryzykujemy, że nieczystości będziemy znajdować z opóźnieniem np. za kanapą…
Kiedyś słyszałam o panu, który wkładał psi nos w odchody. Miał psa, który bardzo chciał współpracować. Biedak myślał, że pan pokazuje mu, czego od niego oczekuje. Zaczął więc po zrobieniu kupy wkładać w nią nos… Robił to również jako dorosły pies, kiedy od dawna załatwiał się na spacerach… Ta historia dobitnie pokazuje ile z tego typu metod rozumieją psy…
Psy są zwierzętami czystymi. Kiedy szczeniaki są całkiem małe, suka zwykle zjada odchody swoich dzieci (tak samo jak robi to wilczyca). Chodzi o to, żeby w gnieździe było czysto. Później, kiedy szczenięta potrafią już chodzić, żeby załatwić swoje potrzeby, odchodzą od legowiska. Na początku oddalają się na pół metra, później idą np. w kąt pokoju, w którym mieszkają. Następnie – do innego pomieszczenia. Z czasem, jeśli mają zapewnione częste spacery o stałych porach – załatwiają się na zewnątrz.
Cały proces utrudniają 2 rzeczy: odbiór szczeniaka z hodowli oraz kwarantanna.
Kiedy kupujemy szczeniaka i przywozimy go do domu, jest on przecież w całkiem obcym dla siebie miejscu. W hodowli był z matką i rodzeństwem, początki życia spędzał w jednym miejscu – nie było wątpliwości gdzie jest „nora”. W nowym mieszkaniu szczeniak chodzi wszędzie, na początku nie ma jeszcze jasno ustalonych miejsc, trudno się połapać gdzie jest sypialnia, gdzie kuchnia, a gdzie toaleta (porozkładane maty, czy gazety są czytelne dla nas, ale nie dla psa!).
Przestrzeganie kwarantanny oznacza, że szczeniak nie wychodzi na dwór. Jak więc ma się nauczyć załatwiania się w trakcie spacerów?

W skrócie: człowiek utrudnia psu życie, rzuca kłody pod nogi, a później jeszcze ma do niego pretensje! Pieskie życie, nie ma co…

niedziela, 17 listopada 2013

nie rozumiem... (o szczeniakach i hodowlach)

Dzisiaj rozmawiałam z koleżanką, która pytała mnie co trzeba zrobić żeby legalnie sprzedać szczeniaki. Wiecie, 1 stycznia 2013 weszła w życie nowa ustawa i teraz nie wolno sprzedawać np. psów „rasowych, ale bez rodowodu”. Stąd wzięły się ogłoszenia na allegro, typu: „sprzedam smycz za 600zł, pies gratis” itp. Polak potrafi…
Nigdy jakoś dokładnie nie wczytywałam się w tą ustawę, więc nie umiałam rzetelnie odpowiedzieć na to pytanie.
Bardziej zastanowiło mnie, dlaczego pyta o to koleżanka, która psa nie posiada.
Okazało się, że jej mama chce żeby jej suka z rodowodem Polskiego Związku Kynologicznego, jak podejrzewam (koleżanka wiedziała tylko, że nie jest to rodowód ZKWP) miała szczeniaki.
Dlaczego? Tego właśnie nikt za bardzo nie rozumie… Koleżanka zdaje sobie sprawę z czym wiąże się posiadanie szczeniąt, ale zdaje się, że jej mama chce mieć w domu słodkie, małe kuleczki. Dodatkowo (bo rozumiem, że nie jest to najważniejsze) jeszcze na tym zarobić.
No i tutaj właśnie ręce mi opadły. Wejdźcie sobie na tablica.pl i zobaczcie jakie masy szczeniąt szukają domów (nie mówiąc już o psach dorosłych). Do oddania za darmo lub za niewielkie pieniądze.
Ludziom się wydaje, że takie szczenięta, to sama słodycz. Mało kto wie ile jest przy nich pracy, jeżeli chce się właściwie przygotować szczeniaka do życia w naszym świecie. Nie sztuką jest „odchować” psa, tzn. wykarmić, zaszczepić i wystawić na aukcji. Psa należy też właściwie socjalizować, a to jest już robota na pełen etat, jeśli chce się to zrobić porządnie.
Miałam u siebie na zajęciach psiego przedszkola dziesiątki szczeniąt i powiem Wam, że po pierwszych 5 minutach widać, z jakich warunków pochodzi pies. Czy był socjalizowany i na ile. Psiaki wzięte z podłych warunków (hodowli klatkowych czy kojcowych), sprawiają masę problemów. Najczęstszym z nich jest załatwianie się w domu (o tym może następnym razem napiszę). Poza tym, są zalęknione: boją się psów, często nie potrafią się z nimi dogadać, boją się ludzi, samochodów, niektóre ptaków, prawie wszystkie – gwałtownych ruchów i nagłych dźwięków. Znacznie lepszy start mają te z hodowli domowych, ale i tutaj zdarzają się psy lękowe. Najlepszą hodowlą, z jaką do tej pory miałam kontakt, to Włochata Pasja: http://www.wlochata-pasja.com.pl/ Szczenięta są nieprawdopodobnie drogie, ale muszę powiedzieć, że naprawdę warte są swojej ceny. Na zajęcia mojego przedszkola trafił jeden szczeniak z tej hodowli i powiem Wam, że był bardziej stabilny emocjonalnie i lepiej przygotowany do życia niż wiele dorosłych psów z tzw. „dobrych hodowli”. Wyprzedzał o lata świetlne pozostałe szczeniaki.
Tutaj możecie zobaczyć filmik z socjalizacyjnego kącika zabaw małych labradoodli:
Niestety ludziom często się wydaje, że jak kupią psa z rodowodem, to nie będą mieli z nim problemów. Niestety rodowód jest tylko świadectwem pochodzenia psa, a to bardzo mało. Jeśli nawet dobierzemy najlepszych charakterologicznie rodziców, a o szczeniaki nie będziemy dbać, otrzymamy psiaki lękowe. Nic nie zastąpi porządnej socjalizacji.
Jeśli więc ktoś z Waszych znajomych będzie koniecznie chciał psa rodowodowego, to niech koniecznie pojedzie do hodowcy i zobaczy w jakich warunkach żyją szczeniaki. Niech zada jak najwięcej pytań, poprosi o krótki spacer z matką szczeniaków. Jeśli hodowca nie będzie chciał wpuścić nas do szczeniąt lub będzie wynosił do nas z innego pokoju po 1 szczeniaku – nie kupujmy go! Absolutnie nie można się zgadzać, że hodowca przywiezie nam szczeniaka (jeżeli wcześniej nie byliśmy w hodowli).
Dlatego, że ludzie nie pytają i nie chcą oglądać matek szczeniąt, nie są zainteresowani jak wyglądały pierwsze tygodnie życia szczeniaków – wciąż istnieją hodowle klatkowe.
Wiem, że serce się kraje kiedy widzimy takie bezbronne maleństwa poupychane w małym kojcu w szopie i chcemy „uratować chociaż jednego”, ale niestety podli ludzie żerują na tych o dobrym sercu. Jeśli uda im się sprzedać 2-3 szczeniaki, postarają się o kolejne mioty i psie nieszczęście trwa.
Jeśli traficie do takiej „hodowli” – powiedzcie, co myślicie na temat takiego traktowania psów, a po wyjściu – zadzwońcie do jakiejś Fundacji zajmującej się ratowaniem zwierząt. Jednego pieska uratujecie – w takich wypadkach hodowla powinna być natychmiast zamknięta, a psy odebrane i oddawane do adopcji (bezpłatnie). Poza tym, jest to jedyna droga do wytępienia fabryk psów.

Mówicie znajomym o odpowiedzialnym wyborze szczeniaka. Po to, żeby złe hodowle przestały istnieć. Póki odbiorcom nie zależy na „jakości”, póty hodowcy nie będą należycie dbali o szczeniaki…