czwartek, 30 stycznia 2014

Problemy z przywołaniem – najczęstsze błędy

Bardzo przepraszam za tak długą ciszę, ale słowo daję: nie miałam kiedy pisać…
Dzisiaj chciałam napisać o najczęstszych błędach przy nauce przywołania.
Jest tego sporo, więc dzisiaj nie dam rady napisać o wszystkim. Zacznę od spraw ogólnych, a następnym razem przejdę do bardziej konkretnych zagadnień.

  1. Brak zaufania do szczeniaka. Tak jak pisałam ostatnio: ludzie boją się odpiąć smycz, kiedy psiak jest mały. Jest to duży błąd, bo w początkowym okresie szczeniak bardzo pilnuje człowieka. Wtedy jest właśnie najlepszy moment na naukę, a może raczej: na utrwalanie zachowania, które szczenię wykazuje samo z siebie… Później wystarczy nie stracić zaufania do psa, kiedy przechodzi młodzieńczą głupawkę i z grubsza jest po problemie. Chyba, że...
  2. Wybraliśmy psa rasy, która wyklucza niemalże posłuszeństwo w popularnym rozumieniu tego słowa. Jeśli zdecydowaliśmy się na psa w typie „nos na czterech łapach” (czyli np. popularny beagle), to nie powinniśmy oczekiwać, że nasz pupil będzie w nas wpatrzony jak w obrazek i będzie tylko czekał kiedy zechcemy zaproponować mu wspólną pracę. Przedstawiciele ras wyhodowanych do samodzielnej pracy, są znacznie bardziej niezależne niż psy przeznaczone do pracy z człowiekiem. Przez wieki człowiek wymagał od terierów odwagi, samodzielnie podejmowanych decyzji, zadziorności i uporu. Nie możemy wiec wymagać od nich całkowitego posłuszeństwa. To wbrew ich naturze i musimy się z tym pogodzić. Beagle, który wszedł na trop sarny naprawdę nie słyszy wołania – całkowicie przełącza się na węch, a nosem przecież nie słyszy…
  3. Założenie typu „nie puszczę psa ze smyczy, bo jeszcze jest za młody/ jeszcze nic nie umie/ jest za głupi/ nie wróci, kiedy go puszczę bez smyczy”. Powrót na zawołanie jest umiejętnością, taką samą jak „siad”, czy „leżeć”. Trzeba tego psa nauczyć. Czekanie, aż samo przyjdzie, nic nie da. To tak, jakbyśmy co wieczór liczyli, że następnego dnia rano wstaniemy z biegłą znajomością języka chińskiego. Bez pracy nie ma kołaczy. Im później zabierzemy się za naukę, tym więcej czasu i pracy będzie trzeba włożyć w to, żeby pies wracał, kiedy go zawołamy. Warto wspomnieć o tym, że im rzadziej pies jest puszczany luzem, tym trudniej go odwołać.
  4. Założenie, że kiedy zawołam – pies ma wrócić tylko dlatego, że go wołam. Często się to udaje, ale tylko dlatego, że psy są bardzo, bardzo wyjątkowymi, cudownymi stworzeniami. Nie udaje się to z każdym psem, bo są to istoty myślące. Wiedzą, że kiedy wrócą na zawołanie, zabawa/spacer, skończą się. Dlaczego więc mają wracać? Takie zachowanie trzeba wypracować. Musimy być atrakcyjni dla naszego psa, żeby się to udało.
  5. Przekonanie, że mój pies jest głupi/złośliwy, bo nie wraca, kiedy go wołam.
  6. Założenie, że pies musi wrócić natychmiast. Niby dlaczego? Wiecie, codziennie wołam moją rodzinę na obiad. Co zwykle słyszą? „Zaraz / za chwilę / już idę / jeszcze tylko skończę…”. Słyszę to nie tylko od dzieci, ale też od męża. Są głupi, złośliwi albo nie rozumieją, czego od nich oczekuję? Nie, po prostu nie są maszynami. Podobnie jak psy. Cała różnica polega na tym, że od ludzi – paradoksalnie – często wymagamy mniej niż od psów. Jest to o tyle dziwne, że przecież należą do tego samego gatunku co my, rozumieją nasz język, wiedzą dlaczego powinni przyjść (bo obiad wystygnie/ bo musimy już wyjść, żeby się nie spóźnić itp.), a jednak każą na siebie czekać… Dajmy psom trochę luzu i pozwólmy doczytać wiadomość zapisaną w trawie, zamiast od razu wpadać w złość. To niczego nie przyspieszy, a wręcz przeciwnie – opóźni. A dlaczego? O tym już następnym razem J

poniedziałek, 27 stycznia 2014

przywołanie psa - część 1

Dzisiaj pierwszy post na temat przywołania psa. Problem z powrotem do przewodnika spędza sen z powiek wielu osobom. Zacznijmy od początku.
Wiele osób trafiających do mnie na zajęcia psiego przedszkola jest dumna, bo ich szczeniak „pilnuje się”, nie odchodzi daleko i w ogóle zawsze jest blisko opiekunów. Zwykle mówię od razu, że to minie kiedy psiak podrośnie. Ludzie nie są zachwyceni, ale wychodzę z założenia, że powinni wiedzieć, co ich czeka.
To, że szczenię się pilnuje, należy wykorzystać. Jeżeli chętnie przychodzi na zawołanie – warto to wzmacniać (pochwałą, a czasem smakołykiem).
Druga grupa to ludzie, którzy boją się spuścić psa ze smyczy. (Rekordzista w tej dziedzinie bał się puścić psa luzem na placu treningowym (ogrodzonym!) Czego się bał – nie umiał powiedzieć. Odważył się dopiero na trzecim spotkaniu). Niektórzy liczą na to, że jak pies dorośnie – będzie wracał na zawołanie. Niestety. Pies puszczony ze smyczy dopiero jako dorosły – będzie cieszył się chwilą wolności jak wariat i na pewno nie wróci na zawołanie. Niby dlaczego miałby to zrobić? Żeby znowu zapięli mu smycz?
Przywołania trzeba psa nauczyć. Podobnie, jak wszystkiego innego. Z tą tylko różnicą, że nie bardzo mam pomysł jak można tego nauczyć tzw. metodami tradycyjnymi (czytaj: opartymi na przymusie i kolczatce).
Może dlatego niektórzy szkoleniowcy lansują pogląd, że psom nie powinno się pozwalać na wspólną zabawę? Spotkałam się już z takim poglądem i muszę powiedzieć, że mnie zmroziło. Szkoleniowiec argumentował, że psom taka zabawa nie jest do niczego potrzebna. Jego stado, to ludzka rodzina, a w naturze nie ma czegoś takiego, że przedstawiciele 2 konkurencyjnych grup bawią się razem…
Ciekawa jestem gdzie w naturze 2 różne gatunki tworzą wspólnie jedno stado… Chyba tylko w „Epoce lodowcowej”…
Jak to „po co” psy mają się bawić? Dla rozrywki! Nam też jazda na nartach, gra w siatkówkę czy koszykówkę, jazda konna czy gra w kręgle nie są do niczego potrzebne, a jednak robimy to.

Faktem jest, że jeśli nasz pies nigdy nie bawi się z innymi psami, to zaczyna się ich bać, jeżeli jeszcze dołożymy do tego szarpanie smyczą przy każdym spotkaniu z obcym czworonogiem – widać będzie, że nie pragnie kontaktu z innymi psami. Wtedy „wystarczy” nie spuszczać go ze smyczy i omijać inne psy, a w zamian oferować mu trening i ewentualnie aport. Super. Mamy psa posłusznego, uzależnionego od piłki i super znerwicowanego. Musimy tylko mieć oczy dookoła głowy, żeby przypadkiem nie dopuścić do spotkania z jakimś psem. Dziękuję, to nie dla mnie. Znacznie bardziej zależy mi na tym, żeby mieć łagodnego, szczęśliwego psa. Nawet jeżeli nie będzie w 100% posłuszny.

sobota, 25 stycznia 2014

Smakołyki w szkoleniu

Smakołyki świetnie sprawdzają się przy nauce różnych komend.
Osobiście, najbardziej lubię pracować właśnie korzystając ze smaczków. Z ich pomocą mogę naprowadzić psa na pozycję „siad”, „leżeć”, „stój”, mogę zachęcić do podążania za mną. Służą mi jako nagroda przy nauce zostawania, przywołania. Z ich pomocą uczę komendy „nie rusz”, „puść”, „przybij piątkę” itp.
Bardzo lubię smakołyki, bo dają ogromne możliwości pracy z psem, są wygodne i łatwe w użyciu, a co najważniejsze: praca z ich pomocą jest przyjemnością zarówno dla mnie, jak i dla psa J (w przeciwieństwie do pracy przy użyciu kolczatki).
Kiedy proponuję wykorzystanie nagród w szkoleniu, zdarza się, że słyszę głosy oburzenia. Karmienie psa to przekupstwo! Powinien być posłuszny z wdzięczności, za miejsce do spania i pełną miskę.
Tyle, że w szkoleniu smakołyki są wygodną formą zakomunikowania psu, że właśnie zrobił coś, czego od niego oczekuje człowiek. Oczywiście zamiast karmienia, można chwalić. Tyle, że niewiele znam osób, które byłyby w stanie szczerze gruchać pochwały przez godzinę szkolenia. Smakołyk jest praktyczniejszy. Jest to sposób na powiedzenie psu „tak, o to mi właśnie chodziło!” Bez nagrody, skąd pies ma wiedzieć czego od niego chcemy, kiedy robi to, czego oczekujemy? Druga sprawa: dlaczego miałby to robić? Czy ktoś z nas chciałby pracować za uścisk dłoni prezesa? Nie, my też pracujemy dla pewnych korzyści, prawda? Czy zapłata za wykonaną pracę jest przekupstwem?
Jeszcze jedno: trudno byłoby wytłumaczyć psu: słuchaj, karmię cię, więc masz mnie słuchać. A tak z ręką na sercu, to zastanówcie się, czy u ludzi tak to działa? Kiedy mieliście po kilkanaście lat, wiedzieliście, że rodzice Was utrzymują: dają dach nad głową, karmią, ubierają, dają na kino i wyjazdy wakacyjne, a w zamian oczekują posłuszeństwa. Mówili to wyraźnie, w znanym Wam języku. Byliście całkowicie posłuszni? No więc jak można tego oczekiwać od psów, którym nie jesteśmy w stanie w zrozumiały dla nich sposób przekazać: „daję ci jeść, więc masz mnie słuchać?”


www.szkolabaron.pl


czwartek, 23 stycznia 2014

jak powinien wyglądać spacer

Po pierwsze powinniśmy obserwować naszego psa: podpowie nam jak długich spacerów potrzebuje (potrzeby młodego owczarka niemieckiego znacznie różnią się od potrzeb starego mopsa, trudno więc powiedzieć, że każdy pies musi być na spacerze minimum ….. godzin dziennie i ma w tym czasie pokonać odcinek …… km).
Na każdym spacerze pies powinien mieć możliwość swobodnej eksploracji (wąchania).
Dobrze by było, żeby miał też kontakt z innymi psami. Jeżeli z jakiś przyczyn nie może się pobawić z czworonożnymi kolegami (brak odpowiedniego kompana do zabawy, problemy zdrowotne itp.), to dobrze dać mu możliwość żeby chociaż się przywitał z innym psem (jeśli musi być na smyczy – koniecznie musi być ona luźna). Bardzo proszę, pozwalajcie psom obwąchiwać się tam gdzie chcą. To dla nas wkładanie nosa pod ogon kolegi jest obrzydliwe. Dla psów, jest to jak wymiana wizytówek, nie ma w tym nic złego (zdarzają się psy, które tego nie lubią, ale one same powiedzą o tym naszemu pupilowi).
Warto wykorzystać spacer na pracę z własnym psem. Kiedy już pies trochę pobiega, obwącha okolicę i załatwi swoje potrzeby toaletowe, przywołajmy go i popracujmy z nim kilka minut. 3 do 5 minut wystarczy. Pamiętajmy o chwaleniu psa i nagrodach smakowych – trening ma być dla niego przyjemnością – wtedy będzie pracował z zapałem, chętnie będzie do nas wracał, kiedy go zawołamy.
Ważne, żeby prosić psa o komendy, które jest w stanie wykonać. Jeżeli dopiero zaczynamy pracę z naszym psem (który uwielbia zabawy z psimi przyjaciółmi), nie możemy wymagać od niego długiej pracy, kiedy tuż obok widzimy zaprzyjaźnionego psa! Zaczynamy pracę wtedy, kiedy nasz pies jest już lekko zmęczony i kiedy nie ma bodźców rozpraszających jego uwagę. Kiedy już pokocha pracę z nami, możemy poprosić o wykonanie 1-2 komend, kiedy na horyzoncie widać innego psa. Stopniowo podnosimy poprzeczkę, ale powoli, żeby pies był w stanie podołać naszym oczekiwaniom!
Na każdym spacerze warto też ćwiczyć przywołanie (o tym następnym razem).
Gdyby każdy opiekun na każdym spacerze poświęcał 2 razy po 5 minut na szkolenie swojego psa, to po świecie chodziłyby prawie same grzeczne psy.
Dodam jeszcze, że sama nie na wszystkich spacerach pracuję z Kumplem.
Ćwiczymy od niedawna (przez pierwsze 3 miesiące pobytu u mnie miał prawie wolne – chciałam żeby najpierw się wyluzował i poczuł, że jest u siebie (pies w stresie ma problem z uczeniem się). Postawiłam też w pierwszej kolejności nie na typowe komendy, ale na naukę przydatnych zachowań: przez ulicę pies nie przechodzi sam, nie wolno wskakiwać bez polecenia do samochodu, nie witamy się ze wszystkimi napotkanymi ludźmi itp.) Później Sylwester pokrzyżował mi plany, bo Kumpel bardzo boi się wystrzałów.
Teraz w końcu od kilku dni ćwiczymy trochę chodzenie przy nodze. Gorzej z siadaniem i leżeniem, bo ma problem ze stawami – te komendy wydaję 2-3 razy w trakcie spaceru. Na razie ćwiczymy, kiedy w pobliżu nie ma innych psów.
Zachęcam Was do poświęcenia 5 minut dziennie (w trakcie spaceru) na szkolenie psa. Efekty będą na pewno!



www.szkolabaron.pl 

wtorek, 21 stycznia 2014

grzechy spacerowe

Od dawna chodzi mi po głowie żeby poruszyć ten temat.
Niestety w dalszym ciągu zdarzają się ludzie, którzy uważają, że spacer dla psa jest tym samym, co dla nas wizyta w toalecie…
Jeżeli ktoś o takiej opinii czyta ten tekst, to uprzejmie donoszę, że jest w ogromnym błędzie.
Spacer jest zwykle najciekawszym elementem psiego życia. To jak nasza impreza, ulubiony sport, ploty z przyjaciółmi, gazety, telewizja i Internet w jednym!
Jakość spaceru w znacznym stopniu przekłada się na jakość psiego życia. Ma bezpośredni wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne psa.
Jeżeli spacery są krótkie, rzadkie i na smyczy – mogą powodować powstawanie problemów zarówno z zachowaniem, jak i ze zdrowiem psa. Najbardziej oczywiste, to problemy z nerkami (wyobraź sobie, że wolno Ci skorzystać z toalety 2-3 razy na dobę!) oraz konieczność przycinania pazurów. Jeżeli są za długie – warto je przyciąć, bo kiedy urosną za bardzo – zaczynają się zawijać i utrudniają chodzenie. Uwaga! Nie wolno ich przycinać tak, żeby leciała krew!!! Wiem, że to wydaje się oczywiste, ale jeden z klientów zapytał mnie kiedyś o to w czasie konsultacji. Psia fryzjerka, do której chodził ze swoim psem twierdziła, że warto przycinać pazury do krwi, to wtedy można to robić rzadziej. Tak, my też zamiast opiłować czy przyciąć paznokcie, możemy je sobie wyrwać – też na dłużej starczy. Ból jest taki sam! Tylko jakoś nie znam nikogo, kto by wyrywał dziecku paznokcie, tylko dlatego, że nie lubi obcinania ich!
Jeżeli chodzi o zdrowie psychiczne, to kiepskie/za krótkie spacery mogą prowadzić do nadmiernej aktywności psa w domu i do różnych zachowań nieakceptowanych przez opiekunów, jak nadmierna szczekliwość, niszczycielstwo, ciągłe domaganie się uwagi. Nie wynika to ze złośliwości psa ani z wrodzonego ADHD, jak twierdzą niektórzy. Przyczyną jest nadmiar energii, z którą pies nie ma co zrobić!
Może się też zdarzyć, że pies, który chodzi na krótkie, nudne spacery jest trzymany tzw. silną ręką, karany za wszelkie przewinienia. Taki pies boi się domagać uwagi człowieka. Będzie niszczył mieszkanie, kiedy zostanie sam, albo… wpadnie w depresję. Będzie cichy, spokojny, bardzo grzeczny, ale… nieszczęśliwy. Tego niestety ludzie zwykle nie widzą i cieszą się, że mają tak dobrze ułożonego psa. Uczą też innych jak uzyskać taki efekt (najczęściej powołując się na teorię dominacji: kiedyś mój pies bez przerwy domagał się żeby się z nim bawić, ale kilka razy pokazałem mu kto tu rządzi, przewracając go na plecy i teraz już wie, że to ja jestem Alfa). Takim ludziom nie da się wytłumaczyć, że mają nieszczęśliwego psa, któremu nie chce się żyć. Nie dociera do nich, że zastraszyli swojego podopiecznego L


Jest też pewna grupa opiekunów, która bardzo się stara, żeby ich pies się wybiegał. Rzucają mu więc piłki/ patyki. Ich psy uzależniają się od tej zabawy i – jak mówią ich opiekunowie – uwielbiają tą zabawę i nigdy nie mają jej dosyć. Cóż… alkoholik w ciągu też nie odmówi kolejnego kieliszka… Niestety aportowanie na każdym spacerze ma wady, o których już pisałam (http://pieskumpel.blogspot.com/2013/10/znane-i-lubiane-rozrywki-ale-czy.html) Taki pies, nawet po intensywnym spacerze, będzie ciągle silnie pobudzony. Nie jest to dobre dla jego zdrowia: jego sen jest płytki i czujny, nie następuje pełna regeneracja, co osłabia organizm zwierzęcia.

_________________________________________________________________
www.szkolabaron.pl

niedziela, 19 stycznia 2014

Pies, który bardzo chce się bawić z innymi psami


Może najpierw zacytuję:
„Mam taki problem z Azorkiem: szczeka, ale jest to wyraz frustracji, że nie pozwalam mu podejść do psa. Nie każdy jest łagodny i nie chciałabym też, żeby do każdego podchodził, bo nie każdy właściciel sobie tego życzy. Jeśli pies jest w miarę daleko i widzę, że mu się przygląda, odwołuję go i chwalę. Ale nie zawsze zdążę zauważyć innego psa i znienacka wyrasta koło nas, to kompletnie nie wiem co robić. W przypadku obszczekiwania ludzi sprawdziło się barowanie, ale psy są dla Azora atrakcyjniejsze niż jedzenie (zwłaszcza duże psy), Masz dla nas jakieś rady? Pies mojej koleżanki np na widok każdego psa kładzie się na płasko i czołgiem go nie przesuniesz ;) A może post "krok po kroku"? Myślę, że jest więcej osób, które chętnie poczytają na ten temat :) Pozdrawiamy”*

* imię psa zmieniłam

Szczerze mówiąc, nie bardzo wiem co napisać. Wszystko zależy od konkretnego przypadku oraz oczekiwań przewodnika. Dlatego radziłabym konsultację indywidualną z behawiorystą lub zoopsychologiem.
Jeżeli Azor ma dużą potrzebę kontaktów społecznych, to należy mu tego dostarczyć.
Jakiś czas temu miałam w ofercie zajęcia pt. „zabawa z przywołaniem”. Spotkania polegały na tym, że psy (najpierw poznawały się, najczęściej po 2), a następnie mogły się bawić (na ogrodzonym terenie). Raz na jakiś czas, w odpowiednio wybranym momencie, były przywoływane, nagradzane i puszczane do dalszej zabawy. Wydaje mi się, że tego typu zajęcia byłyby najlepszym sposobem na rozwiązanie problemu z Azorkiem. Niestety byłam chyba jedyną osobą, która miała w ofercie takie zajęcia. Teraz ja również z nich zrezygnowałam. Z braku chętnych.
Na zajęcia miały wstęp wyłącznie psy, które znałam – nie chciałam żeby dochodziło do nieprzyjemnych sytuacji. Po kilku spotkaniach grupa się rozsypała – przede wszystkim dlatego, że problem z przywołaniem został rozwiązany J Dlatego uważam, że była to dobra metoda. Dodam, że w trakcie zajęć proponowałam różne metody wspomagające przywołanie. Dobierane były w zależności od psów, które pojawiały się na zajęciach. W tym, od sposobu ich zabawy.

Jeżeli pies bardzo potrzebuje kontaktów społecznych, to powinniśmy mu je zapewnić. Niestety nie jest to prostą sprawą, bo… potrzebujemy innych, chętnych do zabawy, psów.
Gdyby się takie znalazły, można postępować tak:
Oba psy idą na długiej, luźnej smyczy. Widzą się z daleka (w parku, z dala od ulic). Azorek ciągnie do psa i szczeka. Przewodnik przywołuje do siebie Azorka, a drugi pies oddala się. Kiedy Azor straci zainteresowanie psem i podejdzie – dostaje przepyszną nagrodę i jest odpięty ze smyczy. Zabawa/szkolenie/pieszczoty. Przypinamy smycz. Po umówionym czasie, drugi pies ponownie się pojawia.
Tutaj nie wiem jak postąpić, bo nie widziałam Azorka i nie wiem jak by się zachował.
Zakładam, że na widok psa, który jest daleko, nie szczeka. Zakładam też, że przewodnik wie mniej więcej, kiedy Azor zacznie szczekać. Kiedy Azor zaczyna się niepokoić i widać, że zaraz zacznie szczekać – przewodnik daje znak (np. podnosi rękę do góry). Wtedy drugi pies zatrzymuje się. Przywołanie Azorka (może to trochę potrwać, zanim podejdzie). Bardzo szybko podana nagroda, błyskawicznie odpięta smycz i przewodnik biegnie do drugiego psa (Azor oczywiście za nim). Wtedy zostaje odpięta smycz u drugiego psa. Psiaki się bawią.
Dobrze na towarzysza zabaw wybrać psa, który wraca na zawołanie (albo przynajmniej jest przedstawicielem rasy, która dość szybko się męczy i wtedy sam kończy zabawę). Wtedy przewodnik Azora przywołuje swojego psa.
Tutaj znowu nie wiem co doradzić, bo nie znam Azora…
Można np. odbiec wołając psa i schować się. Kiedy Azor przyjdzie – łapiemy za obrożę, bardzo chwalimy (ale krótko!), puszczamy obrożę i ponownie biegniemy do psa.
Dzięki tej metodzie Azor ma się nauczyć, że jeżeli zachowuje się spokojnie i podejdzie do przewodnika – w nagrodę będzie mógł się pobawić z psem. Jeżeli szczeka – drugi pies odchodzi i z zabawy nic nie będzie. Drugi element, to odwołanie od zabawy: powrót do przewodnika nie oznacza, że spotkanie z psem jest zakończone. Jest to bonus – nagroda, po której można wrócić do zabawy.
Nie wiem, czy to, co napisałam, jest dla przewodniczki Azorka możliwe do wykonania.
Nie znam też Azorka, więc wcale też nie jestem pewna, że ta metoda okaże się skuteczna w tym konkretnym przypadku.
Naprawdę, bardzo trudno jest pomóc, nie widząc psa. Możliwości pracy jest naprawdę bardzo dużo i na odległość nie da się wybrać tej właściwej.
Dlatego potrzebne jest indywidualne spotkanie z behawiorystą lub zoopsychologiem, który pomoże w dobraniu metody do tego konkretnego psa.

Dodam jeszcze, że po Kumplu bardzo wyraźnie widzę taką zasadę:
jeżeli pozwalam mu podchodzić do spotkanych psów - nie mam większych problemów z przywołaniem lub zatrzymaniem go zanim podejdzie do kolejnego psa.
Jeżeli mamy pecha i spotykamy same małe pieski z panikującymi przewodnikami, po jakimś czasie przywołanie jest znacznie trudniejsze - chęć podejścia do psa jest zbyt silna.
Ostatnio coraz mniej się przejmuję ludzkimi lękami i jeżeli widzę, że drugi pies też ma ochotę na kontakt, zapinam smycz (ale bardzo pilnuję żeby cały czas była luźna) i podchodzę do drugiego psa, uspokajając jego opiekuna. Oczywiście, jeżeli ten wpada w histerię - odchodzę, ale zwykle dostaję (często milczące) pozwolenie na podejście. Dzięki temu Kumpel wie, że przypięcie smyczy zwykle oznacza możliwość podejścia do psa - to też może się okazać dobrym sposobem dla Azorka.
Dzisiaj spotkaliśmy panią, która bardzo się Kumpla przestraszyła. Przypięłam smycz i podeszłam, mówiąc, że Kumpel jest łagodny i tak dalej. Po chwili psiaki się obwąchały, a następnie bawiły się bez smyczy :)
Ludzie boją się kontaktów psio-psich, ale często udaje się ich przekonać, że nic złego się nie stanie i wtedy psy mogą się spokojnie pobawić, albo chociaż przywitać.
Zawsze trzeba pamiętać, że spotkany pies może bać się spotkania z naszym, może być chory. Dlatego trzeba bardzo uważnie przyglądać się spotkanemu psu i nie podchodzić do każdego na siłę i za wszelką cenę!



www.szkolabaron.pl 

piątek, 17 stycznia 2014

ludzie są dziwni

Wiem, że obiecałam napisać, o różnych sprawach, ale wczoraj wydarzyło się coś, co zwaliło mnie z nóg…
Prosto ze spaceru z Kumplem pojechałam odebrać dzieci z przedszkola. Okazało się, że nie wróciły jeszcze z wycieczki. Nie wiedziałam czy będę czekać 5 czy 35 minut, więc nie chciałam żeby Kumpel czekał w samochodzie. Wysiedliśmy i weszliśmy na teren przedszkolnego ogródka. Od Pań pracujących w przedszkolu mam pozwolenie na wchodzenie z psem (kilka razy prowadziłam też zajęcia z dziećmi i zaprzyjaźnionym psem). Najpierw puściłam Kumpla ze smyczy żeby sprawdził teren, ale później przypięłam smycz, bo wiedziałam, że lada moment zaczną się zjeżdżać inni rodzice, a nie każdy lubi być witany przez psa.
W pewnym momencie zobaczyłam starszego pana idącego ulicą, który podniósł patyk i zaczął wyrzucać z trawnika na chodnik psie kupy. Zatkało mnie. Po co ludzie robią coś takiego??? Żeby była większa szansa, że jakiś przedszkolak w nie wdepnie? Żeby móc później narzekać, że ludzie nie sprzątają po swoich psach?
Pan wszedł do przedszkolnego ogródka (zeszłam mu z Kumplem z drogi żeby miał jak wygodnie przejść) i zwrócił się do mnie: „Wy to z tymi psami już przesadzacie”.
Zapytałam co ma na myśli, a od odpowiedział, że wszystko jest obsrane.
„Wie pan, ja akurat sprzątam”
„Tak??? Nigdy jeszcze nie widziałem”
„A widział pan kiedyś żebym JA nie sprzątnęła?”
„To jest teren prywatny, dzieci się pozarażają od tych zarazków”.
Nie zdążyłam nic odpowiedzieć, bo wszedł do przedszkola (minął się z jednym dzieckiem w wejściu i nie przytrzymał drzwi, które wpadły w chłopca. Na szczęście się nie przewrócił).
Wkurza mnie, jak ktoś mi mówi takie rzeczy. Rozumiem, gdyby ktoś zwrócił mi uwagę, że właśnie nie sprzątnęłam po swoim psie, ale takie hasła rzucane pod moim adresem tak po prostu, jako narzekanie na wszystkich psiarzy, denerwuje mnie.
Właściwie, to na jego zaczepkę może trzeba było odpowiedzieć: „Wy, faceci, to już przesadzacie” (gwałty, bójki, pijani kierowcy, napady – to przecież przede wszystkim faceci za to odpowiadają).
Was też denerwują takie uogólnienia i pretensje kierowane pod Waszym adresem?
Niby wiem, że nie ma sensu wdawać się w głupie dyskusje, ale jednak mam cichą nadzieję, że może do kogoś dotrze, że nie można czepiać się wszystkich. Niektórzy sprzątają po psach, inni nie. Tak samo jak jedni prowadzą po pijaku, a inni nie. Niektórzy faceci mają na koncie gwałt/pobicie/rozbój, a inni nie.
To, że gwałcą tylko mężczyźni, nie oznacza jeszcze, że wszyscy mężczyźni gwałcą.
W związku z tym, nie w porządku byłoby gdybym do każdego faceta startowała z pretensjami, że kogoś zgwałcił. To dlaczego jest w porządku zgłaszanie pretensji do każdego opiekuna psa, że nie sprząta po swoim zwierzaku???
Rozmowa z panem była dziwna, ale najbardziej zszokowało mnie wygarnianie kup na chodnik...
Dodam, że dziś w parku znowu widziałam 2 chusteczki, które użyte były w charakterze papieru toaletowego… Bynajmniej nie przez psy…


www.szkolabaron.pl